Dit jaar (2022) is het 25 jaar geleden dat een aantal mannen bijelkaar kwamen om de viering van "oud en nieuw" weer nieuw leven in te blazen. Het is een tamme boel in Easterein. Voor de traditie van "het Slepen" is geen animo meer. Het slepen was van oudsher een traditie om alles wat in en om het dorp los stond te verplaatsen naar een andere plek. Vooral boerenerven werden bezocht. Zo werd een boerenwagen uit elkaar gehaald en op het dak van de school weer inelkaar gezet. De eigenaar moest zelf zorgen voor het terughalen van zijn eigendom. Op oudejaarsdag waren veel boeren en middenstanders dan ook bezig met opruimen.  Toch nam in de loop der jaren de animo om te slepen af. Her en der werden nog afvalcontainers omgewisseld en wat ramen witgekalkt of van leuzen voorzien. Soms wel, soms niet terecht.  Dat was het moment voor een vriendengroep om de Aldjiersploech op te richten. Dat waren: Anne Stenekes, Martin Overal, Hans Kooistra, Jaap van der Velde, Jan Simon Jelsma, Marco Hoekstra en Robert Hoekstra. En voor de goede lezer: één persoon is er al 25 jaar bij. Doel van de club is om ieder jaar een stunt neer te zetten. In de afgelopen 25 jaar zijn er mooie stunten uitgehaald. Niet van iedere stunt zijn foto's gevonden. Bijvoorbeeld: De "te koop bordjes " in de tuinen waarmee het probleem onder de aandacht werd gebracht van onvoldoende woonruimte voor jongeren. Met de stunt is de laatste jaren de pers ook goed gehaald.  De vereniging is steeds verjongd en bestaat nu uit: Christiaan Rypma, Jan Simon Jelsma, Gerard vanAsselt, Martin Faber, Bauke Dijkstra, Ids de Boer, Jehannes Huitema, Pier Faber, Marco Rijpkema en Sjouke Schilstra. Hieronder een aantal foto's van de stunts. 

Sinds 1950 organiseert de "Oranje vereniging" de dorpsfeesten. Vóór die tijd waren er ook al dorpsfeesten zo blijkt uit foto's van versierde wagens van rond 1920.  De dorpsfeesten vormen ieder jaar nog een hoogtepunt in het dorpsleven. Het maken van de versierde wagens voor de optocht en het aanbrengen van versieringen in de buurten/ straten zorgen voor de voorpret. Het feest duurt 2 volle dagen. Spelletjes voor de schoolkinderen,  het kaatsen en vollyebal zijn vaste onderdelen. En in de avonden is er een voorstelling of een quiz en treedt een band op. Het dorpsleven verplaatst zich naar het feestterrein, waar eten en drinken volop te koop is.   De voorbereiding en het feest zorgt voor verbinding in het dorp, van joing tot oud. Op het feestterrein praat je met iedereen. 

De Wynserdyk: Er staan 54 huizen in de straat. Dat is meer dan in de meeste andere straten. De huizen in de straat Wynserdyk hebben als gemiddelde bouwjaar 1934: ze zijn dus relatief oud. Het meest recent gebouwde huis in de straat stamt uit 2025. Met zijn 1 jaar is het dus nog vrij jong. De oudste woning in de straat Wynserdyk is 176 jaar oud en heeft als bouwjaar 1850. Met een gemiddelde oppervlakte van 216 vierkante meter zijn de woningen er groot.  De meeste woningen zijn in het dorp. Maar er zijn ook een aantal boerderijen die onder de Wynserdyk vallen buiten het dorp. Deze staan apart beschreven. Doordat de huizen relatief oud zijn zijn er veel bewoners geweest. Ook de woonbestemming is vaak veranderd. Van Pastorie, Pastorale, smederij, groentenzaak, slager, postkantoor. De middenstand was ruim gevestigd in deze straat. Wij hebben geprobeerd zoveel mogelijk de bewoners in kaart te brengen. Sommige huizen zijn in de familie gebleven en hebben weinig verandering mee gemaakt. Andere huizen hebben vaak nieuwe bewoners gekregen.  Als er aanvullingen zijn dan hoop ik dat jullie dat doorgeven, aanpassen kan altijd.

In Easterein zijn op dit moment nog vijf gebouwen die vroeger werden gebruikt als kaaspakhuis. Het zijn hoge huizen met een grote zolder voor de kaasopslag. De benedenverdieping diende als woning. Kaaspakhuizen zijn te herkennen aan de ronde boogramen boven het wwongedeelte.  De kaaspakhuizen dienden als opslag voor de kazen die de boeren zelf maakten.Zij brachten de kazen naar deze gebouwen en van daaruit werden ze naar de markt in Sneek Bolsward en Leeuwarden gebracht. De pakhuizen stonden allemaal aan het water, het vervoer ging in die tijd via het water.  Met de komst van de zuivelfabriek in 1897 kwam er een eind aan dit tijdperk.

Foar de âlderein wie der yn de neioarlochske jierren net in soart ferdivedaasje. It wurd fakânsjekaam noch net yn it wurdboek foar. De measte Eastereiners kamen it doarp hast nea út en in reiske mei de bus wie hiel wat bysûnders. Troch Doarpsbelang waard dan in aksje op tou setten om foar de 65-jierrigen en âlderen jierliks in reiske op tou te setten. Dit reiske waard dan troch 'it doarp' oan de 'bejaarden' oanbean. De bestjoersleden fan Doarpsbelang gongen earst mei listen by de doarpsgenoaten lâns mei de fraach dêr foar in bepaald bedrach op yn te tekenjen. Der kaam altyd genôch jild binnen foar it beteljen foar de bus, it iten en drinken en de tagongsbewizen foar de ferdivedaasje. De searje foto 's dy 't hjir ôfbylde wurdt is yn 1956 ûnder it reiske makke troch F.K. Reitsma. Reitsma ha net allinne foto 's fan Alden fan Dagenreiskes makke mar ek filmkes. Dy filmkjes binne op oare plakken yn it argyf werom te finen. Op dize foto 's sjogge wy hoe 't om acht oere de útswaaiers op it plein by Bergsma de âlderein dy 't ûnderweis nei de bus is in moaie dei ta te winskjen. Der steane dan twa bussen klear. Fierder wurdt de reis yn byld brocht: it giet oer de Ofslútdyk, lâns it punt fan de tinknudle en it byld fan Lely nei Amsterdam. Nei in rûnfaart troch de grêften en in miel iten giet it nei Schiphol en fan Schiphol lâns de kust wer nei hûs. Natuerlik moat der poatsjebaaid wurde. Dêrnei giet it op hûs oan en as elkenien dan wer foldien en hielendal oeremus yn Easterein oankomt dan stiet Wilhelmina in ein foar it doarp klear en mei it korps foar de bussen komme de reisgers tsjin it tsjuster dan wer op it plein. It oantal jierren fynt der dan noch in koart optreden fan reisgenoaten Andreis en Willemke van Wisse plak mei as hichtepunt it sjongen fan Zilverdraden tussen het goud. En dêrnei giet elkenien wer nei hûs.